Dzielnica żydowska w Velkém Meziříčí

Żydzi osiedlali się w Velkém Meziříčí prawdopodobnie już w XV wieku, kiedy to zostali wygnani z miast królewskich, ale pierwszy udokumentowany Żyd, Josef, przybył tu w 1636 roku. Żydzi wykorzystywali opuszczone tereny w wyniku wojny trzydziestoletniej. Z biegiem czasu gmina żydowska stała się drugą co do wielkości społecznością żydowską w regionie Jihlavy. Przyczyniło się do tego również zwolnienie z opłat.

Pod koniec XVIII wieku mieszkało tu prawie 900 Żydów, a później ponad tysiąc. Spadek liczby ludności nastąpił na przełomie XIX i XX wieku z powodu afery Hilsnera w Polnej. Jego rodzina znalazła bowiem schronienie w starej synagodze w Velkém Meziříčí, co wywołało nowe demonstracje i zamieszki.

Budynki żydowskiej dzielnicy są w stylu gotycko-renesansowym i wielokrotnie były zagrożone pożarami. Domy znajdowały się na prawym brzegu rzeki Oslavy, od ulicy Vrchlického aż po bramę morąńską. Do dziś zachowało się 63 budynków, w tym dwie synagogi. W wielu domach zachował się renesansowy i barokowy układ, wewnętrzne przejścia oraz ciekawe detale architektoniczne. Domy w getcie służyły głównie jako mieszkania, a na parterach znajdowały się sklepiki i warsztaty rzemieślnicze. Znajdowały się tu również budynki instytucji, na przykład urząd gminy, mieszkanie rabina oraz mieszkanie szałema – służącego synagogi.

Zdjęcie: miasto Velké Meziříčí