Kościół św. Małgorzaty w Jaroměřicach nad Rokytną

Całe to arcydzieło powstało na początku XVIII wieku, w okresie baroku szczytowego. Nie była to jednak pierwotna postać kościoła. Przed barokową przebudową znajdował się tu mały renesansowy kościół, który w 1631 roku spłonął doszczętnie. Żar pożaru był tak wielki,
że stopił nawet dzwony w wieży. Wówczas mieszkańcy Jaroměřic samodzielnie odbudowali kościół w ciągu 50 lat.

W 1700 
roku majątek Jaroměřice przejął Jan Adam z Questenberka i rozpoczął przebudowę kościoła z zamiarem stworzenia najpiękniejszego barokowego kościoła w okolicy. Hrabia znalazł inspirację podczas podróży po Europie, podczas której zakochał się we Francji i Wersalu. Budowę kościoła zasadniczo utrudnił jednak brak środków finansowych, dlatego już w trakcie prac hrabia był zmuszony rezygnować ze swoich pomysłów i wybierać tańsze rozwiązania.

Kościół został poświęcony w 1739 roku z niedokończoną południową wieżą. Całkowite ukończenie budowy nastąpiło dopiero w 1782 roku, kiedy to kościół został dokończony w możliwie najprostszy sposób. Z biegiem czasu kościół zaczął jednak wymagać intensywnej konserwacji, co ostatecznie doprowadziło do gruntownej renowacji w latach 60.–80. XX wieku, o którą w największym stopniu zasłużył się miejscowy dziekan Václav Küchler, pełniący swoją posługę w kościele przez 40 lat.

Mimo wszystkich napraw nie udało się jednak powstrzymać niszczenia budynku, a stan kościoła wciąż się pogarszał. Dlatego w latach 2019–2022 konieczne było rozpoczęcie drugiej gruntownej renowacji, która przywróciła kościół do doskonałego stanu.
Po ostatniej renowacji dodano dzieła mistrza Otmara Olivy, które można obejrzeć podczas zwiedzania (chrzcielnica, ambona, ołtarz i wieczne światło). Najcenniejszą i najpiękniejszą częścią kościoła jest fresk sufitowy o powierzchni 450 m². Autorem tej freski jest Karel František Antonín Tepper, który namalował tu niebo świętych męczenników. Najważniejszym elementem freski jest Oko Boże w latarni, znajdujące się na wysokości 44 metrów. Oko Boże jest dziełem malarza akademickiego, mistrza Jana Knora.

Trasa A: północny korytarz boczny, nawa główna, stara zakrystia, pomieszczenie za głównym obrazem ołtarzowym, oratorium, chóry boczne, chór główny z organami

Trasa B: wszystkie pomieszczenia przystosowane dla osób niepełnosprawnych, nawa główna, korytarze boczne, zaplecze kościoła i taras
zewnętrzny. Wejście do nawy kościoła bez przewodnika: nawa główna kościoła z tekstem informacyjnym o kościele
. Po remoncie udostępniono również wieżę widokową.

Zdjęcie: Jakub Mertl